Losy posesji mieszczącej naszą nową siedzibę przy ul. Wiejskiej 19 możemy zacząć śledzić od 1841 roku, kiedy to Ksawery i Julia z Druckich-Lubeckich Pusłowscy nabyli od Jana Kulikiewicza teren pomiędzy Alejami Ujazdowskimi obecnie nr 9 i dzisiejszą Wiejską 19. Kamienica od strony ul. Wiejskiej powstała przeszło 50 lat później, w latach 1893-94, pierwotnie jako 3-piętrowy budynek. Spadkobierca Pusłowskich sprzedał posiadłość Antoniemu J. Strzałeckiemu, ten zaś podzielił ją w roku 1903; plac od strony Wiejskiej wraz z kamienicą odkupił ziemianin Michał Karski, spowinowacony z rodziną Radziwiłłów. Sto
Kamienica na zlecenie nowego właściciela została przebudowana przez znanego architekta Władysława Marconiego, autora m. in. Hotelu Bristol, i połączona tylnymi oficynami z budynkiem wychodzącym na Aleje Ujazdowskie, również projektu Marconiego.
W latach trzydziestych w kamienicy przy Wiejskiej 19 mieszkał wybitny językoznawca prof. Stanisław Szober.
Po II wojnie światowej odebrano mało zniszczony budynek właścicielom i przeznaczono na cele użyteczności publicznej. Reprywatyzowana nieruchomość została odkupiona od rodziny Radziwiłłów przez Edipresse Polska S.A. we wrześniu 2000 roku.
O wyborze tego właśnie obiektu na siedzibę Edipresse Polska zdecydowała przede wszystkim pierwszorzędna lokalizacja: w sercu Warszawy, w prestiżowej okolicy i – nie bez znaczenia! – z niewielką tylko zmianą adresu w stosunku do tradycyjnego.
Adaptacja kamienicy na cele biurowe jest zadaniem trudnym, tym bardziej gdy chodzi o substancję zabytkową. Konserwator, wydając opinię na temat planowanej operacji, zobowiązał nas do odtworzenia pierwotnego wyglądu elewacji oraz zachowania i uzupełnienia licznych elementów architektury wnętrz, stanowiących o ich stylowym charakterze. Jednocześnie wyraził zgodę na rozbudowę obiektu przez dodanie piątego piętra, niewidocznego od strony ulicy Wiejskiej, oraz zabudowę podwórza do wysokości dwóch pięter. W trakcie prac okazało się, że wprawdzie niektóre partie fasady od ul. Wiejskiej trzeba zrekonstruować – uzupełnić (np. fragmenty dekoracji) lub wymienić (np. balustrady balkonów), lecz główny element, decydujący o urodzie elewacji – płaszczyzny pokryte okładziną z piaskowca o strukturze drobnych cegiełek – wystarczyło jedynie starannie oczyścić, aby odzyskały swą elegancką kremową barwę. Wewnątrz zachowane i odtworzone zostały sztukaterie sufitowe, których bogata lecz pełna harmonii ornamentyka stanowi interesujące tło dla nowoczesnego wyposażenia pomieszczeń biurowych.